★Panrak's story★

 ผู้ถูกกล่าวถึง : ตรอง

 หมายเหตุ : อ่านให้จบต้องไปอ่าน "สบตา" ด้วยค่ะ

**************************************************

    รัมคิดว่าคนเราทุกคนมีสิ่งที่ชอบมากๆจนพอเห็นแล้วก็หยุดตัวเองไม่ได้กันทั้งนั้น เหมือนเวลาเด็กผู้หญิงเห็นขนมหวานหรือตุ๊กตาหมี ไม่ว่าใครก็ต้องขอปราดเข้าไปซักทีใช่ไหมล่ะ...

    และสำหรับเธอแล้ว

    สิ่งนั้นก็คือ...กระสอบทราย

    ...สีน้ำเงินด้วย...เหมือนของที่บ้านเลย รัมเข้าไปจับดูอย่างถูกใจ นึกไม่ถึงว่าที่โรงเรียนลูกบาศก์จะมีกระสอบทราย...ดีจริงๆที่ตั้งใจจะเดินสำรวจโรงเรียนในเย็นที่ไม่ต้องไปรับน้องที่โรงเรียนอนุบาล...

    ขอลองดีกว่า

    รัมคิดพลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นตั้งการ์ด ก่อนจะปล่อยหมัดแย็ปใส่...เล่นๆ

    หรืออย่างน้อยตอนปล่อยหมัดแรกเธอคิดแบบนั้น แต่เมื่อสองสามนาทีผ่านไปจนเหงื่อชักจะเริ่มซึม รัมก็หยิบหนังยางขึ้นมามัดผม ชายเสื้อถูกดึงออกนอกกระโปรง เข็มขัดก็ถูกถอดออกจากเอวไปอยู่ที่พื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

    ถ้าหากเป็นที่โรงเรียนเก่า เธอคงโดนหักคะแนนความประพฤติไปแล้วที่แต่งตัวผิดระเบียบแบบนี้

    ดังนั้นเมื่อรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่จับมาจากด้านหลัง รัมจึงตกใจมากจนสะดุ้งเฮือก...

    แต่ถึงกับพูดไม่ออกไปเลยเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ข้างหลังไม่ยักกะใช่อาจารย์

    แต่เป็น...นายชลทิศ...เวชญานุรักษ์...บุคคลที่เธอทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอที่สุดในโรงเรียน...

    นี่เขายืนมองเธอนานรึยังเนี่ย...รัมคิดในใจ แต่ก็พยายามรวบรวมสติบอกตัวเองว่านี่ไม่ใช่เวลามานั่งคิด มารยาทล่ะ มารยาท ทักทายก่อน!

    "วะ...หวัดดี" ในที่สุดรัมก็รวบรวมสติเอ่ยปากขึ้นมาได้ แต่คงจะรวมขึ้นมาไม่พอ เพราะเสียงที่หลุดปากออกมาทั้งแห้งทั้งเบา เรียกว่าแทบจะไม่เป็นคำพูดเลยด้วยซ้ำ

    แต่อย่างน้อยตรองก็ฟังรู้เรื่อง "หวัดดี" เขาเอ่ยตอบพลางเดินไปวางขวดน้ำ

    เมื่อกี้คงจะออกไปซื้อน้ำละมั้ง...รัมคิดในใจ เดาจากเหงื่อที่เปียกอยู่ตามเสื้อ...แล้วก็..

    เด็กสาวแกล้งทำเป็นหันไปสนใจพื้นกะทันหันเมื่อเธอเห็นว่าตรองปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออก...ถึงสองเม็ด

    "มาทำอะไรเหรอ" เด็กหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคู่สนทนาชักจะเงียบๆไป

    "อ่า..." รัมเหลือบมองกระสอบทรายราวกับมันเป็นเครื่องช่วยชีวิต "...เรา...เรามาเดินเล่น...เอ่อ... มาสำรวจโรงเรียน อะไรแบบนั้นน่ะ...อืม...แล้วนายล่ะ"

    "มาซ้อมน่ะ

    "ซ้อม?" รัมเผลอทวนคำอย่างประหลาดใจ พึ่งเปิดเทอม ยังไม่เห็นจะมีกิจกรรมชมรมหรืออะไรให้ซ้อมซักหน่อย แม้แต่วิชาพละก็ยังไม่ได้เริ่มเรียนด้วยซ้ำ

    "ซ้อมมวยน่ะ"

    "นายเรียนมวยเหรอ" รัมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ถ้าเขาบอกว่าเป็นเทควันโด้หรือคาราเต้ เธอยังจะเชื่อซะกว่า

    ...แต่ให้แปลกใจแบบนี้ก็ดี...เพราะมันทำให้เธอดีใจลึกๆ

    ตรองเรียนมวยเหมือนกันเลย

    เขาพยักหน้าเรียบๆ "พ่อสอน"

    "เหมือนกันเลย"

    ท่าทางตรองเองก็ไม่ได้คิดว่าจะได้ยินรัมอุทานออกมาแบบนั้นเช่นกัน เพราะเธอจับความประหลาดใจในน้ำเสียงได้ค่อนข้างชัด "เหรอ...พ่อรัมเป็นครูมวยเหรอ"

    "เปล่า" เด็กสาวตอบ รู้สึกหายเกร็งนิดหน่อยเมื่อหัวข้อสนทนาวกเข้ามาเรื่องที่เธอโปรดปราน...มวย "พ่อเราเขาเคยชกมวยมาก่อนน่ะ....แล้ว...พ่อนายล่ะ เป็นครูมวยเหรอ"

    ...การที่ถามว่าเป็นครูมวยรึเปล่ามาก่อน แสดงว่าตรองน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับครูมวยไม่น้อย...

    "ใช่" เขาตอบพลางพยักหน้า

    ...ใช่จริงๆด้วย...

    "มวยไทย?" เด็กสาวถามพลางก้มลงหยิบเข็มขัดที่พื้นและพยักหน้าให้ตรองใช้กระสอบทรายต่อ เธอรู้สึกโล่งใจนิดหน่อยที่บทสนทนายังเดินต่อไป ไม่งั้นคงจะทำอะไรไม่ถูกแหงๆ ถ้าเขาบอกให้เธอชกต่อไปเลย

    "ได้หมดล่ะ" ตรองว่าพลางเริ่มปล่อยหมัดใส่กระสอบทราย เสียงหมัดที่กระทบกับกระสอบแน่นๆทำให้รัมรู้สึกชื่นชมเขาขึ้นมานิดหน่อย...

    ...ท่าทางหมัดจะหนักน่าดู...เธอฟังจากเสียงพลางนึกเปรียบเทียบกับน้องชาย...สงสัยตรองจะหมัดหนักกว่าแฮะ...แต่อาวุธหลักของจินมันก็ลูกเตะกับเข่าเป็นหลักนี่นะ...เอ๊ะ แต่ถ้าเป็นมวยสากลก็เตะเข่าศอกไม่ได้

    "แล้วนายชอบแบบไหนล่ะ มวยไทยหรือสากล"

    "ชอบมวยไทยมากกว่า"

    "อื้ม เราก็ชอบมวยไทยมากกว่า" รัมยิ้มนิดๆ ก็มวยไทยมันเล่นอะไรได้เยอะนี่นา อีกอย่างมวยไทยมันใช้ร่างกายแทบทุกส่วนเป็นอาวุธได้ ถ้าต่อยตีกันข้างทางมันก็ไม่มีกรรมการตัดคะแนนหรือร้องว่าฟาลว์ซักหน่อย แบบนั้นสิถึงจะสนุก

    "เคยแข่งไหม" ตรองเอ่ยขึ้นขณะที่เขาหยุดยืนจับกระสอบทราย

    "สองครั้งน่ะ..." รัมตอบขณะเดินเข้าไปช่วยเขาจับแทน "แม่ฉันไม่อยากให้แข่ง...แต่ว่าพ่อเคยแอบพาไป ตอนไปต่างจังหวัดน่ะ สนุกมากๆเลยล่ะ" เด็กสาวเอ่ยยิ้มๆ รู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อยที่ระหว่างเธอกับตรองมีกระสอบทรายหนักห้าสิบกิโลแขวนอยู่ นี่ถ้าเผลอหลุดยิ้มออกมาต่อหน้าเขา รัมคงทำอะไรไม่ถูก...

    ว่าแล้วเธอก็ออกแรงดันกระสอบทรายมากขึ้น...และตั้งใจว่าจะหุบปากให้สนิท ก่อนที่จะเผลอขุดหลุมฝังตัวเองอีก แต่ว่ากลับเป็นตรองที่เป็นฝ่ายชวนคุยขึ้นมาซะก่อน

    "ไปจังหวัดไรมา"

    "เชียงใหม่"

    "ใกล้บ้านๆเรา"

    ...ใกล้บ้าน? เชียงใหม่น่ะนะใกล้บ้าน? รัมต้องใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจ "นายเป็นคนเหนือเหรอ"

    "อยู่ลำปาง"

    อ๋อ...คนลำปางเหรอ...รัมคิดในใจ แม้ว่านอกจากรถม้าแล้วเธอจะไม่รู้ว่าลำปางมีอะไรแตกต่างจากจังหวัดอื่นในภาคเหนือก็เถอะ "อืม...ฉันชอบนะ ภาคเหนือ" รัมยิ้มนิดๆ ความทรงจำตอนที่ได้ไปเที่ยวเชียงใหม่ก่อนที่ป๊าจะไปทำงานสายสืบแว๊บกลับเข้ามาในหัว...สนุกมากๆเลยล่ะ...

    "ชอบเหรอ...ชอบคนหรือสถานที่ล่ะ"

    คำถามที่ทำให้คนฟังสะดุ้งเฮือก ไม่รู้ว่านายตรองถามเธอด้วยความรู้สึกแบบไหนเพราะเจ้ากระสอบทรายที่ขวางไว้ แต่ที่แน่ๆความรู้สึกของรัมในตอนนี้น่ะ ใกล้เคียงกับภูเขาไฟที่จะระเบิดเลยแหละ

    "ก็...เอ้อ..." รัมตอบตะกุกตะกัก "ที่เอ่อ...ก็...ทั้งสองอย่างแหละ" เธอกำหนังกระสอบแน่น ชักรู้สึกหนาวๆร้อนๆโดยไม่ทราบสาเหตุ และคงเป็นเพราะแบบนั้นทำให้เธอเผลอเปลี่ยนสรรพนามตัวเองจากเรามาเป็นฉันโดยไม่รู้ตัว "แต่...ฉันว่านะ คนเชียงใหม่ช้า พูดก็ช้า ทำอะไรก็ช้า..."  

    
    "เราคนลำปาง"

    เสียงตรองเอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับแรงหมัดที่พุ่งเข้ากระทบกระสอบทราย...ดีนะที่รัมจับกระสอบทรายอยู่ ไม่อย่างงั้นเธอคงลงไปทรุดอยู่กับพื้นแล้วแหงๆ

    "จ่ะ" เด็กสาวตอบ...เสียงสั่นๆโดยไม่ทราบสาเหตุ

    แต่ก่อนที่รัมจะได้พูดอะไรต่อไปตรองก็ปล่อยฮุคที่สอง

    "คุยมาตั้งนานแล้ว...เธอชื่ออะไรเหรอ"

    ...ผู้ชาย...ปันรัก...ผู้ชาย...รัมคิดในใจ ผู้ชายมันไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ผู้ชายมันก็งี้แหละ ไม่ต้องไปเสียใจ!

    "ปันรัก" เธอเอ่ย รู้สึกเสียงตัวเองเหี่ยวๆยังไงชอบกล "...เอ่อ...รัมน่ะ...โรงเรียนสหเขาไม่เรียกชื่อจริงกันใช่ไหม"

    "เราชอบเรียกชื่อเล่นมากกว่าน่ะ ขอเรียกรัมได้ไหม"

    "อืม" รัมเผลอพยักหน้าตอบทั้งๆที่ยังไงก็รู้ว่ากระสอบทรายมันบังอยู่แล้ว ชื่อของเธอเวลาที่ตรองเรียกฟังดูแปลกหูชอบกล...

    "เราชื่อตรอง ชื่อจริงชลทิศ เรียกอะไรก็ได้..."

    "จ่ะ" ฉันรู้อยู่แล้วแหละ รัมต่อในใจ ตรอง ชลทิศ เวญชานุรักษ์ รู้มาตั้งนานแล้วด้วย...

    "แต่เรียกชื่อเล่นน่าจะดูสนิทกันมากกว่านะ"

    คำพูดลอยๆที่สร้างอิมแพ็คให้กับผู้ฟังอีกครั้ง...รัมตั้งใจว่าจะเรียกเขาว่า ชลทิศ ไปเรื่อยๆแท้ๆ ก็ตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้ชื่อเล่นตรองแล้วแอบออกเสียงดู มันก็ทำให้หน้าขาวๆขึ้นสีเลือดแล้ว

    และตอนนี้ก็ยังขึ้นอยู่...

    
    "...ได้สิ................ตรอง"

    "เอ่อ...รัม"

    "อะ...อะไร?"

    ตรองเงียบไปซักพัก แต่ก็ยังปล่อยหมัดสม่ำเสมอ เสียงหมัดที่กระแทกกระสอบดังสะท้อนเสียงดังในหู...รัมแอบภาวนาเงียบๆขอให้มันดังกว่าเสียงหัวใจที่เต้มโครมครามเธอ

    ...ที่แทบจะหยุดเต้น...เมื่อจู่ๆกระสอบทรายในมือของเธอก็ถูกโยกหลบไปข้างๆด้วยฝีมือของคู่สนทนา...

    แม้จะเรียนห้องเดียวกันมาได้สองสามวันแล้ว แม้ว่าจะยืนอยู่ด้วยกันมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว และแม้ว่าเธอจะแอบมองเขาบ่อยๆแล้วก็ตาม...

    การมองเห็นตรองใกล้ๆก็ยังทำให้รู้สึกเหมือนตกลงไปในถังน้ำเเข็งอยู่ดี...

    รัมกลั้นหายใจเมื่อเขาขยับตัวเข้ามาใกล้ มือของทั้งคู่ยังไม่ปล่อยจากกระสอบทราย แม้ว่าคนหนึ่งจะผลักมันออกไปเนื่องจากเกะกะ ในขณะที่อีกคนเกาะมันไว้ราวกับเครื่องช่วยชีวิต...

    ...ซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรได้เลย เมื่อได้ยินเสียงนุ่มๆนั่นเอ่ยประโยคถัดมา...
 
 
 

 "เธอติดอ่างเหรอ?"

 To be continued ที่บล็อกนายคู่กรณีจ่ะ

------------------------------------------------------------------------------------

สรุป!

- รัมเดินเล่นในเย็นที่ไม่ต้องไปรับน้องเบียร์ที่โรงเรียนอนุบาล

- ผ่านไปเจอกระสอบทรายทนไม่ได้ต้องขอซ้อมนิดๆ

- ตรองโผล่มา

- รัมเขิน (อีกแล้ว)

- ยืนคุยกันไปซักพัก เก็บข้อมูลเพิ่มได้อีกซักนิด

- ตรองก็ถามรัมว่า..."เธอติดอ่างเหรอ"

************************

แปะ text ไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยอัพภาพประกอบงิ๊