★Panrak's story★

...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

มีนิทานที่เริ่มต้นด้วยประโยคนี้มากมาย

และสำหรับเรื่องที่ไม่มีใครจำได้เรื่องนี้

ก็เป็นอีกเรื่องที่ต้องเริ่มต้นด้วยคำว่า

มีเด็กหญิงคนหนึ่งเดินหลงทางอยู่ในป่า

เธอเพียงแค่ตั้งใจจะเดินเล่นรอบๆบ้านพัก

แต่ว่ารู้สึกตัวอีกทีก็เดินออกมาไกลจากบ้านของตัวเองเสียแล้ว

"พี่ปันเป็นพี่แล้ว พี่ปันจะไม่ร้องไห้"

เด็กหญิงวัยสิบขวบเอ่ยกับตัวเองเป็นการปลอบใจ "

อย่าพูดกับคนแปลกหน้า เข้าป่าห้ามพูดถึงเสือ" 

...........................

แล้วทันใดนั้นเด็กหญิงก็เห็นอะไรบางอย่างบินลงมาจากต้นไม้

มันไม่ใช่นก แล้วก็ไม่ใช่ผีเสื้อด้วย

แต่ดูเหมือนคอบเตอร์ไม้ไผ่อันใหญ่ที่หมุนอยู่

เด็กหญิงหยุดยืนดูมันค่อยๆตกลงบนพื้นช้าๆ

ลืมความกลัวและประโยคปลอบใจตัวเองไปหมด

แล้วก็มีเสียงคนวิ่งตุบๆๆ ตรงมาที่เด็กหญิง

เป็นเด็กชายคนหนึ่งที่วิ่งลงมาเก็บเจ้าคอปเตอร์ประหลาดนั่น

เขาท่าทางประหลาดใจที่เห็นเด็กหญิงยืนอยู่คนเดียว

"เธอเป็นใครเหรอ มาจากไหนเหรอ"

 เด็กหญิงอ้าปากจะตอบ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไรดี

พอคิดได้ดังนั้น เด็กหญิงก็จะร้องไห้

"อ๊ะ อย่าร้องไห้นะ  โอ๋ๆ นี่พี่ให้ลูกยางนะ"

 "เวลาโยนขึ้นไปสูงๆ มันจะบินได้นะ"

 เด็กชายพยายามชวนเด็กหญิงคุยเพื่อให้เธอหยุดร้องไห้

สงสัยจะเป็นเด็กที่มาพักที่โรงแรม...

เขาคิด คงเดินหลงมาถึงนี่ละนะ...

แล้วเรื่องนี้ก็จบลงที่เด็กชายพาเด็กหญิงกลับไปที่ที่พักได้ในที่สุด

ครอบครัวของเด็กหญิงกล่าวขอบคุณเด็กชาย

ก่อนจะกลับกรุงเทพไป

ส่วนลูกยางนั้น...

เด็กหญิงยังเก็บไว้อย่างดี

แม้ว่าเรื่องราวในวันนั้น

เธอจะจำไม่ได้แล้วก็ตาม

...

 ..

 ...

.....

...

..

.

แถมท้าย

    "โอ๊ะ" เสียงอุทานอย่างตกใจจากด้านบนทำให้รัมเงยหน้าขึ้นไปมอง สิ่งที่เธอเห็นคือผ้าขนหนูที่ใครซักคนเอาออกมาสะบัด และ...วัตถุประหลาดสีน้ำตาลที่ร่อนลงมาจากชั้นบนช้าๆ

    รัมคว้ามันได้ทันก่อนที่จะตกลงพื้น

    "น้องรัมครับ หยิบลูกยางให้พี่หน่อยได้ไหม"

    เสียงที่ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมอง ภาพอะไรบางอย่างแว๊บเข้ามาในหัวแต่มันก็จางหายไปก่อนที่จะได้นึกถึง

    "...ค่ะ...พี่ไทย..."