★Panrak's story★

 * Character checked

    ในฐานะคนที่เคยเรียนภาษาญี่ปุ่นและอ่านการ์ตูนมาบ้าง รัมรู้จักเทศกาลทานาบาตะดี

    แต่ถ้าไม่ได้ข้าวฟ่างกับยัยน้องนายน์กระจายข่าวก็คงจะลืมไปแล้ว แน่ล่ะ ก็ในเมื่อตอนนี้ในหัวรัมมีแต่ OP ลด 25% วันสุดท้ายและBoots ลด 50%...     

    เอาน่ะ ไหนๆก็อุตส่าห์มีคนเตือน...

    เธอหันไปมองที่โต๊ะของข้าวฟ่างที่เริ่มมีคนเข้าไปขอทังซาคุ(กระดาษอธิษฐาน)กันแล้ว ตลกดีที่คนที่เรียนสายวิทย์สองคนเป็นคนต้นคิดจะจัดกิจกรรมทานาบาตะ ในขณะที่เธอที่เรียนภาษาญี่ปุ่นแท้ๆดันลืมซะได้ แต่ก็นะข้าวฟ่างชอบอ่านการ์ตูน เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่รู้จักวันทานาบาตะล่ะน่ะ

    ...อืม...รอให้คนซาหน่อยดีกว่า...เด็กสาวคิดในใจเมื่อเห็นว่าเพื่อนบางคนเริ่มคุยกันว่าจะขออะไรดี...

    "รัมมี่ มาเอากระดาษเหรอ" ข้าวฟ่างเงยหน้าขึ้นทักทาย รัมพยักหน้าเล็กน้อยและไม่ว่าอะไรที่ข้าวฟ่างเรียกเธอว่ารัมมี่...เป็นไพ่กับเป็นเหล้า ...มัวเมาพอกัน...เอาเหอะ...

    "ลืมทุกปี ปีนี้ครั้งแรกเลย" เด็กสาวเอ่ยเรียบๆ "แล้ว...จะไปหาต้นไผ่มาจากไหนล่ะ" เธอจำไม่ได้ว่าในโรงเรียนมีต้นไผ่อยู่ด้วยรึเปล่า แต่จะให้ผูกคำอธิษฐานกับทางมะพร้าวก็คงจะฮาพิลึก...

    "ที่บ้านเรามี ไว้ถือเดินมาก็ได้ ใกล้ๆนี่เอง"    
    
    เมื่อได้ยินแบบนั้นรัมก็นึกชมข้าวฟ่างในใจ ตัวตั้งตัวตีแล้วก็ยังรับผิดชอบแถมยังจัดการหาไผ่มาเองเสร็จสรรพ... ไม่เหมือนพวกดีแต่อยากทำนู่นอยากทำนี่แล้วก็ไม่ทำอะไรเลยเพราะไม่อยากจะลงแรง...แล้วก็...ใช้คนอื่น...ด้วยข้ออ้างว่าเป็นมิตรภาพ

    "ให้เราไปช่วยไหม"

    "โอ๊ยไม่ต้องหรอก" ข้าวฟ่างยิ้ม "บ้านเราใกล้แค่นี้เอง ไผ่ไม่ได้หนักเท่าไหร่หรอกน่ะ"

    คำตอบที่ทำให้คนถามยิ้มนิดๆ "ถ้าไม่ไหวก็โทรมาแล้วกัน เรามาโรงเรียนเช้าอยู่แล้ว ให้ขี่จักรยานไปช่วยก็ได้"

    "อื้อ ถ้าไม่ไหวจะโทรไปหา" ข้าวฟ่างรับคำ แต่เด็กสาวทั้งสองก็มองตากันอย่างรู้กัน

    พรุ่งนี้เช้ายังไงโทรศัพท์ของรัมก็จะไม่ดังขึ้นมาหรอก

*****

    ...แล้ว...จะขออะไรดีนะ...

    รัมคิดในใจเมื่อกลับถึงบ้านเรียบร้อย วันนี้เธอกลับถึงบ้านเร็วกว่าปกตินิดหน่อยเพราะไม่ต้องไปรับน้องเบียร์ที่โรงเรียนอนุบาล แล้วก็ไม่ใช่เวรทำกับข้าว แถมพอคิดๆดูก็ไม่มีอะไรขาดเหลือต้องไปซื้อด้วย

    เด็กสาวนั่งลงที่โต๊ะทำการบ้านของตัวเอง และหยิบทังซาคุที่ได้จากข้าวฟ่างมาดู...

    ขออะไรดี...ขออะไรดีนะ...เอาอะไรให้มันเข้ากับเทศกาลหน่อยดีกว่า ไอ้พวกขอให้รวย ยังไงเธอก็ตั้งใจจะ"รวย"ด้วยตัวเองอยู่แล้ว อันนั้นคงไม่ต้องขอ แล้วก็ไม่อยากรวยเพราะโชคช่วยซะด้วยสิ...

    ทานาบาตะ ทานาบาตะ วันที่หนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าได้มาเจอกัน...ครั้งเดียวในรอบปี...

    ฮิโกะโบชิ กับ โอริฮิเมะ...

    แล้วอยู่ๆสมองเจ้ากรรมก็ดันนึกถึงใครบางคนที่เรียกสีเลือดขึ้นมาบนแก้มขาวๆ

    suki na hito ga watashi ni kizuite kuremasu you ni...

    ขอให้คนที่ฉันชอบ...หันมาสนใจฉันบ้างนะ

    โอ๊ยจะบ้าเหรอ ขออะไรแบบนั้นเขาได้รู้กันทั้งห้องสิ

    เด็กสาวสะบัดหน้าแรงๆ พยายามกำจัดความคิดนั่นออกไป จริงๆตอนขี่จักรยานกลับบ้าน ความคิดนี่ก็แว๊บเข้าหัวหลายครั้งแล้วแต่รัมก็พยายามไม่นึกถึงมัน...

    แต่คนรักที่ไม่ได้เจอกันมาปีนึงจะเห็นใจคนอื่น...จนพอจะทำให้สมหวังบ้างไหมนะ?

    "โอ๊ยยยยย" รัมฟุบหน้าลงกับโต๊ะเขียนหนังสืออย่างแรงจนวอดก้าที่นอนอยู่บนเตียงหันมาเจ้านายพร้อมกับส่งคำถามว่า เป็นอะไรมากไหม มาทางสายตา

    เพ้อเจ้อ เพ้อเจ้อ เพ้อเจ้อ! คำอธิษฐานต้องแขวนกับต้นไผ่ ใครๆเขาก็เห็นหมดสิ...

    ...แล้วถ้าไม่เขียนชื่อเอาไว้ล่ะ?

    ไม่! ไม่เขียนชื่อก็ไม่เอา!

    "ไปกันใหญ่แล้ว" รัมดุตัวเอง แล้วรีบคว้าปากกาเมจิคขึ้นมาทำท่าจะเขียนลงไป...แล้วก็...ต้องวางลงไปอีกที

    โอ๊ย ทำไมกระดาษใบเดียวถึงวุ่นวายนักนะ!

    เด็กสาวถอนหายใจเฮ้อใหญ่ แล้วก็พยายามทำใจให้สงบ...เธอมองไปรอบๆโต๊ะระหว่างที่นึกคำขอพร...

    พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นรูปๆหนึ่งเข้า...

    รูป...ที่ทำให้รัมยิ้มนิดๆ และรู้สึกผิดขึ้นมาหน่อยๆ

    เธอควรจะคิดคำอธิษฐานนี้ได้ตั้งแต่แรกแล้ว

    
    

    "ทำอะไรอยู่ พี่รัม" ไวน์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผู้เป็นพี่นั่งเขียนอะไรขยุกขยิกอยู่ที่โต๊ะ ตามปกติเวลานี้รัมมักจะอยู่ที่หลังบ้านและได้ยินเสียงนวมกระแทกกระสอบทรายดังมาเป็นระยะๆ

    "ทังซาคุ...กระดาษเขียนคำอธิษฐาน..."

    "อ๋ออ วันทานาบาตะใช่ไหมคะ" ไวน์สวนขึ้น "หนูทำด้วยได้ไหม ที่โรงเรียนมีพวกพี่ม.ปลายเขาพูดๆกันอยู่"

    "อื้อ เอาสิ จะเขียนว่าอะไรล่ะ พี่เขียนให้"

    แต่ผู้เป็นน้องกลับส่ายหน้าแล้วเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์ "ไม่เอา หนูอยากเขียนภาษาญี่ปุ่นเอง เดี๋ยวหาเอาในเนตแหละ ห้ามแอบดูนะคะ"

    รัมยิ้ม น้องสาวของเธอก็เหมือนเธอ ชอบทำอะไรด้วยตัวเอง

    "เสร็จแล้วก็วางไว้บนโต๊ะแล้วกัน พรุ่งนี้จะเอาไปแขวนให้"

    "สัญญาก่อนว่าจะไม่แอบดูนะ"

    "จ้า จ้าไม่แอบดูหรอก สัญญา" รัมยิ้มอย่างเอ็นดู ไวน์กำลังโตเป็นวัยรุ่นก็ต้องมีความลับกันบ้างละนะ เอาเถอะ เธอจะรักษาสัญญา...



    หรืออย่างน้อยๆ...ก็รักษาจนถึงตอนที่ข้าวฟ่างเห็นข้อความในทังซาคุ แล้วก็หันมาพูดว่า "รัมมี่นี่น่ารักกว่าที่คิดนะ" เท่านั้นแหละ

    รัมที่อุตส่าห์ให้คนอื่นติดทังซาคุให้ไวน์เพื่อที่จะได้ไม่เผลออ่านเข้าก็ต้องคว้าเจ้ากระดาษแผ่นน้อยสีชมพูหวานแหววมาดู แล้วสิ่งที่เขียนอยู่ก็ทำให้เด็กสาวถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

    

    "เจ๊เขียนขอพรว่าอะไรน่ะครับ กระดาษสีสวยเชียว" อารุจเอ่ยทักเธอเมื่อเดินเอาทังซาคุของตัวเองมาติดกับต้นไผ่...แต่รัมกลับรีบเอามือปิดกระดาษอย่างแรง...ที่จริง...แรงจนต้นไผ่โยกเลยด้วยซ้ำ แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมสายด้วยดวงตาที่เหมือนกับบอสจอมโหดในเกมที่เขาเล่นค้างไว้ไม่มีผิด...

    สายตาที่บ่งบอกว่า...อย่าได้สะแหลนมายุ่งเด็ดขาด...

 
    ยัยน้องแก่แดด...ระบายสีซะสวย...อุตส่าห์หาตัวคันจิอย่างดี...(ถึงจะขาดตัวอุไปตัวนึงก็เหอะ)

  แต่แค่เขียนชื่อติดมาด้วยนี่ทำไม่ได้รึไง!