★Panrak's story★

(ขอโทษนะจ๊ะ รัมจ๋า แม่มัวแต่บ้าบอกับวันเกิดตัวเอง ไม่ได้อัพเอ็นทรี่ให้หนูเลย อัพเอ็นทรี่วันแม่ให้ละกันนะลูก ฮุๆ)

ตั้งแต่หลุดพ้นจากวังวนการ"บังคับซื้อ"ดอกมะลิวันแม่ที่โรงเรียน รัมก็ไม่เคยซื้อของวันแม่และก็ไม่เคยแสดงอาการ"รับรู้"การมีอยู่ของวันที่ สิบสอง สิงหาคมอีกเลย

อันที่จริง...ตั้งแต่ช่วงที่พ่อกับแม่เลี้ยงน้องกันหัวหมุน เด็กหญิงปันรักก็ไม่เคยแสดงท่าทางรับรู้การมีอยู่ของวันสำคัญๆใดๆทั้งนั้น แม้แต่วันเกิดของตัวเองที่พึ่งผ่านไป

ไม่เคยแสดงออกเลยว่าการ์ดทำมือที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารตอนเช้าเป็นฝีมือของตัวเอง

ไม่เคยแสดงท่าทางรู้จักพวกมาลัยมะลิที่ร้อยขึ้นมาเอง

และก็ไม่เคยบอกว่าทำไมถึงตื่นขึ้นมาทำของโปรดของแม่ตั้งแต่เช้า

รัมแค่ทำเหมือนมันเป็นเรื่องที่คนอื่นทำ

ลูกสาวคนโตของบ้านพันธนศิลป์ ไม่ใช่พวกชอบแสดงความรู้สึกออกหน้าออกตา

ได้แต่ทำนู่นทำนี่ด้วยใบหน้าเรียบๆ...

และอีกสาเหตุหนึ่งก็คงเป็นเพราะ

ในวันแม่ จะไม่มีใครอยู่บ้าน

วันแม่สำหรับรัมแล้ว

คือการไปหา "แม่" ของ แม่

ไม่น่าเชื่อว่าป๊าจะเป็นคนริเริ่มโครงการนี้เอง คิดว่าคงเพราะกลัวแม่และลูกๆจะเหงาในวันแม่ที่ป๊าไม่ได้กลับมาฉลองที่บ้าน

"สวัสดีค่ะ/ครับ คุณยาย"  เด็กๆทั้งสี่คนไหว้ผู้เป็นยายอย่างนอบน้อม ซึ่งผู้สูงวัยกว่าก็รับไหว้ด้วยใบหน้าอ่อนโยน

"โตกันขึ้นเยอะเลยนะ" คุณยายของรัมอายุเกือบเจ็ดสิบปีแล้ว แต่ยังแข็งแรงดีอยู่ อาจจะเป็นธรรมดาของคนที่อาศัยอยู่ต่างจังหวัดและปลูกบ้านสวนแบบคุณยาย ทั้งอากาศบริสุทธิ์และอาหารปลอดสารพิษ บางทีพวกเด็กๆก็คิดอยู่เหมือนกันว่าเผลอๆคุณยายอาจจะแข็งแรงกว่าแม่ด้วยซ้ำ "เจอครั้งที่แล้วเจ้าจินยังตัวแค่นี้ ตอนนี้สูงกว่ายายซะละ"

 คุณยายเอ่ยพลางตบไหล่น้องชายคนรองของรัม "ยิ่งโตยิ่งหน้าเหมือนพ่อนะ"

"เบียร์ก็สูงขึ้นนะคับคุณยาย ตอนนี้เบียร์สูงเป็นที่เจ็ดในห้องแล้ว ปีที่แล้วยังสูงเป็นที่สิบหกอยู่เลย ปีหน้าเบียร์ก็จะสูงกว่าคุณยาย แล้วก็จะสูงกว่าพี่จิน สูงกว่าป่าป๊าด้วย สูงทะลุเพดานไปเลย"

คำพูดที่ทำให้สายตาของผู้เป็นยายอ่อนโยนกว่าเดิม เมื่อเบียร์ที่ไม่อยากน้อยหน้าพี่ๆโบกมือไหวๆ พยายามเขย่งทำตัวให้ดูตัวสูงขึ้นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ "อื้ม ดีๆ เบียร์ต้องกินข้าวเยอะๆนะ จะได้สูงๆ"

"คับ เบียร์จะกินให้หมดจานเลย กับข้าวของคุณยายอร่อย"

"แหม ปากหวานแบบนี้ โตขึ้นเจ้าชู้แน่ๆเลย เจ้าเบียร์เนี่ย เอานั่งพักกันก่อน เด็กๆมากันเหนื่อยๆไปกินน้ำกินท่ากันก่อนนะ เดี๋ยวยายไปดูแกง เดี๋ยวจะไหม้ซะฉิบ"

"หนูช่วยนะคะแม่" แม่เอ่ยพลางเดินตามคุณยายเข้าไปในครัว

บางครั้งการฟังแม่เรียกแม่ก็แปลกดีเหมือนกัน รัมคิดในใจพลางทรุดตัวลงนั่งที่พื้น บ้านของคุณยายเป็นเรือนไทยจึงไม่มีโซฟาหรือแอร์ แต่เธอกลับชอบและรู้สึกว่าเย็นสบายดี

"ไม่ไปช่วยแม่กับคุณยายเหรอคะ" น้องไวน์ น้องสาวคนที่สามเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นพี่สาวกับพี่ชายนั่งพัก แทนที่จะลุกไปช่วยในครัวเหมือนทุกที

รัมกับจินมองหน้ากันยิ้มๆ

"ปล่อยให้แม่เขาได้อยู่กับแม่บ้างสิ"

"แล้วเป็นไงบ้างละฮึ ตาไตร บอกว่าจะกลับบ้านเมื่อไหร่" 

"เดือนตุลานี่ล่ะค่ะ แม่ ไตรเขาพึ่งส่งจดหมายมาบอกว่าจะได้ย้ายกลับมาแล้ว"

"อยู่เลยรึเปล่า ไม่ใช่เดือนสองเดือนก็ไปอีกนะ"ผู้เป็นแม่เอ่ยขณะคนแกงที่อยู่ในหม้อ "พิณหยิบชามให้แม่ซิ"

"อยู่เลยล่ะค่ะ"

"นี่ ถ้าเจ้าไตรมันกลับบ้านมา พามาหาแม่หน่อยนะ ให้แม่ด่ามันซักหน่อย หนอย มีอย่างที่ไหนทิ้งบ้านทิ้งลูกได้เป็นปีๆ"

คำพูดที่ทำให้แพรวพิณ พันธนศิลป์อมยิ้ม เธอรู้ว่าแม่พูดไปด้วยความเป็นห่วง

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปขนาดไหน แม่ก็ยังเป็นห่วงเธออยู่นั่นแหละ

และเธอก็ยังเป็นลูกของแม่อยู่เสมอ 

"พี่ ปีหน้า พี่อายุสิบแปดแล้วป่ะ" 

"อืม ทำไมเหรอ"

"พี่เรียนขับรถดิ จะได้สอบใบขับขี่ได้ อายุถึงแล้วนี่ จะได้ขับรถพาแม่มาหาคุณยายได้ แล้วจะได้ไปเลี้ยงกันต่อ"

"ทำไมต้องไปเลี้ยงล่ะ กับข้าวคุณยายไม่อร่อยรึไง"

"อร่อย แต่ไม่อยากให้คุณยายต้องมาเสียเวลาทำกับข้าว พาไปเลี้ยงเลย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวนะพี่ เลี้ยงวันแม่ด้วย เลี้ยงคุณยายด้วยไง อีกอย่าง ไม่เห็นต้องรอวันแม่ก็ได้พาแม่กับคุณยายไปเที่ยวได้บ่อยๆ" 

"ได้ แต่พอจินสิบแปดเมื่อไหร่ จินขับนะ"

"ทำไมอ่ะ"

"จะได้ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวไง ขับรถพาทั้งคุณยาย ทั้งแม่ ทั้งพี่ไปเลี้ยง"

"แหม...รู้แล้วครับ คุณพี่แสนประเสริฐ"

บทสนทนาระหว่างฉันกับจิน น้องชายจบลงเท่านี้ แล้วเราก็หันไปขมักเขม้นกับการกวาดถูบ้านต่อ ไวน์กับเบียร์ก็ไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน เพราะพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า

วันแม่ของพวกเราจบลงง่ายๆแบบนี้ ไม่มีงานเลี้ยงพิเศษ ไม่มีบทโศกน้ำตาท่วมจอ ไม่ต้องป่าวประกาศให้ใครรู้

เป็นความรักในแบบฉบับของพวกเราเอง

ที่มั่นใจว่าก็เต็มเปี่ยมไม่แพ้บ้านไหนๆหรอก